Sonnet voor een lege wereld

Sonnet voor een lege wereld

De schepping was eonenlang volkomen,

de elementen hadden aan elkaar hun handen vol.

Vanaf de evenaar tot aan de polen, klonk in zee en bomen,

de aria van vuur door wind gezongen.

De voorstelling benam de adem aan de tijd.

Het was een wervelend bestaan,

van dansend nu aan eeuwigheid ontwrongen.

Maar het publiek ontbrak.

Dus kwam de mensen de grond bemieren met zijn groepsgedrag en met zijn zucht naar alles wat niet hier is.

Een pandemie verschoof de datumgrens en het was toen dat de mens de schepping zag.

Door de planeet bezien zijn wij het virus.

 

Ilja Leonard Pfeijffer

 

 



Call Now Button
Translate »